Сомонаи Президент

                                                               Веб сомонаи расмии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон...

Муфассал

Ҳуҷҷатҳои меъёрӣ

Маълумот дар бораи ҳуҷҷатҳои меъёрӣ ҳуқуқӣ

Муфассал

Ҳисоботҳо

Ҳисоботҳо дар бораи фаъолияти кории мақомот...

Муфассал

Расмҳо

Расмҳои чорабиниҳо дар мақомот ва ноҳияи Вахш…

Муфассал

Тамос бо мо

Маълумот дар бораи  рақамҳои телефон ва суроғаи мо...

Муфассал

ТЕРРОРИЗМ - ЗУҲУРОТИ НОМАТЛУБ

Даврони мо, ки пур аз таззод, мушкилот, ихтилофу зиддиятҳост, доир ба афзудан ва густариши экстремизм, фундаментализм, терроризм ва дигар зуҳуроту падидаҳои номатлубу хатарзо зиёд ҳарф мезананд ва менависанд. Маънои аслии «экстремизм» чист ва он чӣ гуна падида аст? Экстремизм – (аз калимаи франсузии «ехtrеmismе» ва лотинии «eхtrеmus») гирифта шуда, маънои аслиаш ифротгароӣ, тундравӣ, фикру андешаҳо ва амалҳои тундравона, аз ҳад гузаштан, аз андоза гузаштан аст.

Экстремист дар фаъолияти худ ҷонибдори амалҳои якравию тундравӣ аст. Ин амалу зуҳурот метавонад дар тамоми соҳаҳои фаъолияти инсон - дар дин, сиёсат, идеология, илм ва ҳатто дар варзиш низ ба миён ояд.

Ҳизбу ҳаракатҳо ва созмонҳое ҳастанд, ки кӯшиш менамоянд, мақсаду маром, ғояву андеша, афкор ва нақшаҳои худро бо ҳар роҳу васила ва ҳатто, бо амалҳои тундравона амалӣ созанд. Ба ақидаи аксари муҳаққиқон экстремизм бештар аз ҳама дар соҳаи дин дучор меояд ва ин падида дар тамоми гӯшаву канори сайёраи мо ба амал меояд.

Ҷараёни бошиддати ҷаҳонишавӣ (глобализатсия) олами моро тағйир медиҳад, тамаддун, фарҳанг, анъана, урфу одат, дину мазҳаб ва суннатҳои анъанавиро заиф месозад ва ҳатто, тамоман аз байн мебарад. Натиҷаи он на ҳама вақт мусбату дилхоҳ аст ва ин падида эҳсоси нотавонӣ, заифӣ, маъюсӣ ва дар бисёр маврид танаффур (нафрат), эътироз ва муқобилиятро ба миён меорад. Ин омил метавонад, боиси бегонагӣ ва ҷудоӣ аз раванди ягонагӣ, ҳамкорӣ, ҳамзистӣ, таҳаммулпазирӣ гардад.

Дар ҷаҳони ислом, дар байни мусулмонон роиҷ аст - ин эҳсоси беадолатӣ нисбат ба ислом ва пайравони он аст.

Аксари мусулмонони олам чунин мешуморанд, ки нисбат ба онҳо мамолики Ғарб сиёсати–духӯра, дурӯя, меъёру стандартҳои мунофиқонаро ба кор мебаранд. Аксари онҳое, ки бо асли аркони ислом, таърих, фарҳанг, аҳком, фалсафа ва ахлоқи ислом ошно нестанд, чунин меҳисобанд, ки ба ислом хислати ситезу тундравӣ, таҷовузгароӣ, бадқасдӣ, ғайритаҳаммулпазирӣ хос аст. Ин андешаи мутлақо ғалат аст. Зеро «Қуръон», ҳадис, тамоми аҳкому аркони ислом ва фалсафаю ахлоқи он бар пояи адолат, баробарӣ, бародарӣ, озодӣ, амният бунёд ёфта, зарурияти сулҳ, ризоият, таҳаммул, оромӣ, амният, адолатро бо тамоми зуҳуроти он дар тамоми ҷабҳаҳои зиндагӣ таъкид ва фармудааст. Ислом дини сулҳу салоҳ ва бародарист, на барқасдиву бетаҳаммулӣ.

Экстремизм ва терроризм аз мафҳумҳоеанд, ки вирди забони ҳама шудаанд ва ин ду мафҳум ба ҳам пайваст мебошад. Экстремизм (тундравӣ, аз андоза гузаштан) ба терроризм меорад. Истилоҳи «терроризм» (аз калимаи лотинии «tеrrоr») маншаъ гирифта, маънояш «тарс ва ваҳм» аст. Террористон мехоҳанд, мақсаду мароми худро бо роҳи зӯроварӣ, куштор, тарсу ваҳм амалӣ созанд. Террор кардан, ҷомеаро ба ҳолати тарсу ваҳшат ва ноумедӣ афкандан аст.

Нахустин баҳсу мунозираҳо миёни мутафаккирон, диншиносон ва баъзе уламои хуруфотпараст ва тундрави дин ҳанӯз дар дунёи қадим ба миён омада, як ҷузъи таркибии он буд, бар пояи атеизм ва ҷаҳонбинии атеистӣ асос ёфта буд.

Татбиқи ин сиёсат муборизаи густурдаву оштинопазир алайҳи дин ва ҳар гуна эътиқоди диниро тақозо мекард, ҷиҳати аз байн бурдани ба истилоҳ «боқимондаҳои динӣ, кӯҳнапарастӣ, хурофот» аз шуури мардум зудудани ҳар гуна андешаи динӣ, аз ҷомеа решакан кардани дин тадбирҳои гуногун андешида, амалӣ карда мешуд. Аммо мубориза алайҳи дин ва эътиқоди динӣ, динситезӣ дар аксари мавридҳо натиҷаи баръакс медод ва вокунишро бармеангехт. Мардум аз рӯйи фитрати азалии хеш то ҷое метавонист, муқовимат мекард, пинҳонӣ амал мекард ва ҳатто, дар баъзе мавридҳо ба амалҳои ифротӣ, тундравӣ даст мезад.

Таърихи афкору андешаи инсонӣ исбот менамояд, ки илму дониш ҳеч вақт душмани дину имон набуда, балки бар зидди хурофот, куҳнапарастӣ, бофтаҳои баъзе диндорони бесаводу чаласавод буд. Ягон мутафаккир ё донишманди асили замони гузашта ва муосир низ бар зидди дин набаромадааст, балки хурофот, нодонӣ, ҷаҳолатро зери интиқод қарор додааст.

Мо-аҳли ҷомеаро зарур аст, ки наврасону ҷавононро дар рӯҳияи ватандӯстию хештаншиносӣ тарбия карда, ба онҳо роҳи дурустро нишон диҳем, то даст ба ягон амалҳои номатлуб назананд. Ба ҳаргуна ҳизбу ҳаракатҳои террористиву экстемистӣ шомил нагарданд. Дар  оянда ҳамчун ҷавонони содиқу шуҷоъ  ба камол расида, ба халқу меҳани хеш содиқона хидмат намоянд.

Ба қадри арзишҳои миллӣ бирасанд. Ваҳдати миллӣ, Истиқлолияти давлатиро ҳамчун ҳисси миллии хеш дар рӯҳу равони худ эҳсос кунанд. Чунки ин ҳама пешрафти иқтисодиёту иҷтимоиёти мамлакат аз пойдории Ваҳдату Истиқлолият сарчашма мегирад. Тоҷикистони мо зебову дилнишин шудааст, ки тамоми меҳмонони хориҷи кишвар васфи зебоию бемисл будан ва оромию осудагии ватани моро мекунанд.

Бигузор то дунё боқист, Истиқлолияти давлатӣ ва Ваҳдати миллии тоҷикон поянда бошад!

Ҳусайн Обидов, имомхатиби масҷиди ба номи

Имоми Аъзам, деҳаи Ҳосилобод,

Ҷамоати шаҳраки «Киров».


Пешгирӣ аз терроризм ва экстремизм

Экстремизм (ифротгароӣ) ва терроризм (даҳшатафканӣ) падидаҳое мебошанд, инсонро дар тӯли таърих ҳамроҳӣ намудаанд, беасос нест. Дар асрҳои миёна ва давраи нав шахсони алоҳида ва ҳам гурӯҳҳои сиёсию мазҳабие буданд, ки ба воситаи ваҳму ҳарос, даҳшат мехостанд мақсади нопоки худро бар дӯши дигарон бор карда, одамони бегуноҳ қурбон менамуданд.

Аз ибтидои асри ХХ1 амалҳои террористию экстремистӣ бештар характери сиёсӣ гирифта, фаъолияти террористон васеъ гардид. Бо истифода аз техникаву технологияи муосир роҳҳои нави террористӣ ба вуҷуд омаданд, ба амалиёти калони ҷангӣ шабоҳат доранд.

Баъди пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ ва ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ дар Тоҷикистон дар ҷумуриамон низоъҳои дохилӣ бархоста, ба гурӯҳҳо тақсим шуданд. Ташкил ин гурӯҳҳо бар сари мардуми сарбаланд тоҷик даҳшати зиёд овард. Бародар хуни бародарро мерехту писар аз гиребони падар медошт. Ҳамаи ин ноадолатиҳо ба халқи мо зарари бештар оварду ҷанги шаҳрвандӣ оғоз гардид.  Ҳар яке аз гурӯҳҳо мехост, ба сари қудрат омада, зимоми давлатро ба даст бигирад. Тоҷикон дар марҳилае қарор доштанд, ки дар ин аз ҳама бештар ҷавонон шомил буданд. Ин ҷанги шаҳрвандӣ як фоҷеаи бузурге буд барои миллати тоҷик.

Танҳо хиради азалӣ, сиёсати сулҳҷӯёна ва инсонпарваронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буд, ки бо дарки амиқи сулҳу субот алангаи ин оташро хомӯш кард. Манфиати миллату давлат ва ватанро аз ҳама боло донист ва бо дарки давлатдории тоҷиконро эҳсос намуда, дар муддати кӯтоҳ дар кишвари мо сулҳу субот аз нав пойдор ва Истиқлолияти давлатӣ комил гардад.

Тибқи нишондодҳои оморӣ зиёда аз 65% аҳолии кишварро ҷавонони синнашон то 30–сола ташкил медиҳанд. Яке аз мушкилоти имрӯзаи мо ин  гароиши ҷавонон ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои террористию экстермистӣ мебошад.  Буданд омилҳое, ки барои шомилшавии ҷавонон ба ҳар гуна гурӯҳҳои ифротиву тундгаро мусоидат карданд. Фазое холигии идеологӣ яъне надоштани маълумоти ибтидоӣ, маърифати динӣ, бесаводӣ, надоштани ихтисос, истифода бурда, фирефтаи суханҳои бардурӯғи шахсони ифротӣ гардиданд. Яке аз ҳадафҳои сиёсии ҳизбу ҳаракатҳои иртиҷоӣ, пайваста маблағгузорӣ гардидани гурӯҳҳои иртиҷоӣ аз тарафи хоҷагони хориҷии худ, даст ба фасоди иҷтимоӣ, беадолатӣ миёни мардум даст заданд.

Амали зишту нанговаре, ки рӯзи 29 июли соли 2018-ум дар шоҳроҳи Душанбе-Данғара, ки аз ҷонибе як гурӯҳ ҷавонони гумроҳ ба анҷом расид, мо-аҳли ҷамоатчигии деҳаи Ҳосилободи Ҷамоати шаҳраки «Киров»-ро бетараф гузошта наметавонад.  Ин амали ноҷавонмардонаи онҳоро маҳкум намуда, намегузорем, ки 4-5 гумроҳе теша бар решаи мо зананд. Баҳри пешгирии шомилшавии ин гуна ашхос тадбирҳои мушаххас андешем. Вале як сохтор ё мақоми давлатӣ наметавонад, ки дар танҳоӣ кулли ҷомеаро тағйир диҳад. Барои моро лозим аст, ки ба ҷавонон маърифати созандаро омӯзонем.

Аҳли зиё, аҳли ҷомеа, ҳар як фарди дилогоҳу ватандӯстро лозим аст, ки даст дар дасти ҳам диҳем ва дар ҳамбастагӣ ҷавонони гумроҳро аз ин зулмот раҳонида, то шоҳроҳи Истиқлолияту Ваҳдат раҳнамоӣ кунем. Муборизаро дар ин роҳ бо баргузории вохӯрию суҳбатҳо,  корҳои  таблиғотӣ, тарбиявӣ, фаҳмондадиҳӣ, суҳбатҳои инфиродӣ бо аҳли ҷамоатчигии бештар созем.

Ҳамаи мо вазифадорем, ки худ намунаи ибрати дигарон бошем. Нангу  номуси ватандорӣ дошта бошем, ҷавонони кишварро баҳри ободу зебо  гардонидани ватани махбубамон ҳидоят созем. Пеши роҳи шомилшавии ҷавононро ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои бегонапарастӣ ва хиёнатро ба манфиатҳои миллат ва давлатро гирем. Пос доштани арзишҳои миллиро ба онҳо фаҳмонем, то воло будани манфиатҳои миллӣ ва давлатиро пайваста эҳсос карда, ҳамеша ҳушёру зирак ва ватандӯсту меҳанпарвар бошанд.

Бо итминони комил гуфта метавонам, ки таҳти роҳбарии хирадмандонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Қаҳрамони Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷавонони шарафманди тоҷик дар ободӣ ва шукуфоии ватани азизамон саҳми арзандаи хешро гузошта, баҳри таҳкими сулҳу Ваҳдати миллӣ ва Истиқлолияти комили Ватан хидматҳои шоиста хоҳанд кард.

Аслиддин Раҷабов, имомхатиби масҷиди ҷомеи ба номи шайх Раҳматулло, деҳаи Ҳосилободи Ҷамоати шаҳраки «Киров»


Изҳороти ҷавонмардони содиқи Ватан аз ноҳия Вахш

Ноқобилони даҳр ба мақсад намерасанд,

Дунё дар талаби марди қобил аст.

Мо се ҳазор ҷавонмардони содиқи Ватан аз ноҳияи Вахш тавассути шабакаҳои интернетӣ навори муноқишаи байни нафарони ҳайати намояндагии  Ҳукумати кишвар  дар машварати солонаи САҲА ва нафарони ТЭТ  ҲНИ-ро тамошо карда, бори дигар итминони комил пайдо кардем, ки ТЭТ ҲНИ аз ибтидои пайдоишаш то ба имрӯз дар ҳолатҳои заъфаш барои рӯйпуш намудани ҷиноятҳои содирнамудааш ва барои худро мусичаи бегуноҳ вонамуд кардан ба дасиса, иғвогарӣ,  шаттоҳӣ ва шонтаж барин амалҳои зишт ба таври беҳаёна даст мезанад.  

Аз тамошои  навори видеоӣ  баръало маълум мегардад, ки  рӯзи 11 сентябр ҳангоми баъди ҷаласа тарк намудани аъзои ҳайати ҳукумати Тоҷикистон дар даромадгоҳи бинои баргузории машварати  солонаи Созмони амнияту ҳамкории Аврупо намояндагони ТЭТ ҲНИ барои ташкили бетартибиҳо ҷамъ омада буданд. Дар ҳамин асно нафарони нисбатан калонсолтари наҳзатиҳо дар ҳар тараф бетартибона истода назора мекарданд ва барои ташкили шонтажу барангехтани иғво Орзуев Сулаймон ном намояндаи нисбатан хеле ҷавони худро, ки ба қавле аз даҳонаш бӯи шир (шояд шири хар) меомад, ба тарафи роҳгузарони намояндаҳои ҳайати ҳукумати кишвар фиристоданд. Орзуев Сулаймон расмҳои навиштаҷоти иғвогарона дар даст ба тарафи намояндаи ҳайати расмии кишвар Айёмиддин Сатторов давида, мехоҳад навиштаҷоти иғвогаронаро ба дасти ӯ дода, берозигии Айёмиддин Сатторов ӯро аксбардорӣ намояд. Намояндагони дигари ҳайати намояндагии расмии кишвар ба ин амали Орзуев Сулаймон монеъ шуданд, вале ӯ кушиш мекард, ки супориши гирифтаашро дағалона ҳам бошад, бояд иҷро кунад. Дар ҳамин вақт намояндаи дигари ҳайати расмии кишвар рафтори дағалонаи Орзуев С-ро дида ба наздаш омад ва як мушти обдор ба рӯи ӯ мезанад. Сипас, Орзуев Сулаймон кӯдаквор фарёд мебарорад, ки маро зад ман кӯдак ҳастам. Ин манзараҳоро дар навор мушоҳида намуда, мо ба амалкарди ҷавонмардонаи намояндаи расмии ҳайати ҳукумати кишвар Муродҷон Саидов аҳсану офарин хондем. Мо аз он ифтихор дорем, ки ба мисли Муродҷон Саидов садҳо ҳазор ҷавонони бору номуси Ватан ҳамеша ва дар ҳама ҷой баҳри ҳифзи арзишҳои миллӣ, ягонагиву ваҳдат ва ҳифзи сулҳу суботи кишвар омодаанд, ки ба ҳамагуна душманони дохиливу хориҷӣ муқобилияти шадид нишон диҳанд...

Муфассал

 

МИМҲД ноҳияи Вахш

Суроға: ноҳияи Вахш,
кӯчаи И. Сомонӣ.  
Телефон: +992 (3246) 2-32-33.
Индекс: 735140.

Scroll to top